प्रेम तुझे माझे ...

प्रेम तुझे माझे ...

तुझ्या माझ्या प्रेमाला
जगजाहीर करण्याची ही बाजारू व्याख्या
कबूलच नाही झाली मुळी
एक फूल दिले नाहीस म्हणून
प्रेम नाही असे म्हणू तरी कशी?

अजूनही घायाळ करणारी तुझी नजर
काही तासान्च्याही विरहानंतरही
आसुसून येणारा तुझ्या प्रेमाचा बहर
रोज संध्याकाळी घरात मी शिरताच
केवळ मलाच जाणवणारी काळजीयूक्त हाक तुझी
एक फूल दिले नाहीस म्हणून
प्रेम नाही असे म्हणू तरी कशी?

मिळून उभारलेलं तुझं माझं सुन्दर घरटं
दोन पिल्लांच्या चोचीत दाणा देतादेता
घडवलेले आपलच एक अनोखं जगणं
तुझ्या माझ्या प्रेमात हवं कशाला हे hallmark च लूडबुडण ?
तुझ्या स्पर्शातच प्रेमाची कबूली रोज मिळता अशी
एक फूल दिले नाहीस म्हणून
प्रेम नाही असे म्हणू तरी कशी?

तेजू.

हार...

शॉवर मध्ये गरम पाण्यच्या सरी अंगावर पडल्या आणि जेनीला वाटलं सगळा थकवा जणू त्याबरोबर वाहून चालला आहे.
दिवसभर ऑफिसमध्ये मिटींग्ज, कॉन्फ़रन्सेस नाहीतर टेबलावर बसून पेपरवर्क, जीव अगदी थकून जातो. पण तरिही हे तीचं आवडीचं काम होतं,
आजही जेव्हा बजेट मिटींग मध्ये तिने सगळे डीटेल्स् बाराकाईने मांडले आणि काय उपाय केल्यावर कंपनीला किती फायदा होऊ शकतो हे दाखवून् दिले तेव्हा केवळ तिचा बॉस रिचर्ड्सच नाही तर वेब्-कॉन्फ़रन्स वर असलेले मोठे मोठे एक्झीकुटीव्स सुद्धा एकदुम इम्प्रेस्स झाले. रिचर्ड्स तर तीला हळूच् म्हणला सुद्धा "या वेळेचा बोनस नक्की !!".
त्यावेळी त्याच्या डोळ्यतलं कौतुक आणि विश्वास बघुन तर तिला अजूनच हुरुप आला.
"येवढा लट्ठ् पगार उगाच नाही घेत मी!" ती स्वत्ःशीच खुश होऊन मनात म्हणाली.

आत्ताही ते आठावून तिला खुप छान वाटल, पण काही मिनिटंच. मनावरचं मळभ पुन्हा साचायाला लागलं. गरम पाण्याबरोबर शरीराचा थकवा जाईल पण मनाची ही उदासी कशाने जाईल?
तिला डॉ. मारियाचे शब्द आठवले , "जेव्हा मन उदास होईल ना तेव्हा तूझ्या आयुष्यातल्या आनंदाच्या क्षणांची आठवण कर."
तिनेही आठवायचा प्रयत्न् केला, तिचं बालपण, कॉलेज , मग रे च्या प्रेमात पडणं, ते ध्ंन्द दिवस, मग लग्न ....
"छे....नेहमीचच...तेच तेच आठवायचं ...एकाच औषधाचा शरिरावर जसा परिणाम होणं बंद होतं ना, तसच त्याच त्याच आठवणींचा मनावर काहीच परिणाम होत नाहीय. मारियाशी बोलयाला हव्ं यावर..."

रे शी चाललेला गेल्या कित्येक दिवसांचा अबोला आता अगदी असह्य झालाय, पण दर वेळेला तिनेच का म्हणुन माघार घ्यायची?
खरतर तिलाही माहीती होतं कि त्याच्या तर लक्षातही नसणार कि त्यांचं भांडण झालय आणि ती रागावली आहे ते. तो नेहमीसारखाच त्याच्याच विश्वात असणार.
ती बोलायला जरी गेली तरी तो अगदी नेहमीप्रमाणेच बोलेल.

"पण नाहीच, त्यालाही कळुदे एकदा , मला पण भावना आहेत त्या!"

पण याच रे वर प्रेम केल होत्ं ना तिने ? त्याचा हाच गुण तर तिला वेगळा वाटला होता, स्वताःतच गुंग रहाणं, जगाची पर्वाच न करणं.
तिला हे कधीच जमलं नाही. तिचं सगळं आयुष्य कोणाना कोणाला खुश करण्यातच गेलं. लहानपणी मॉमला, मग टीचर्सना, मित्र-मैत्रिणींना , नंतर बॉसला आणि रे ला.
रे तर तीला नेहमीच म्हणतो की स्वतःसाठीही जग थोडी! यावरुनच वाद झाला होता त्यादिवशी.
"स्वतःसाठी जग म्हणे , म्हणजे काय करु ? पाच वर्ष झाली लग्न करुन , त्यापुर्वी एकत्र रहात होतो तीन वर्ष, म्हणजे गेली आठ वर्ष तीच तर सांभाळतेय सगळं.
येवढ्या लहान वयात येवढी जबाबदारीची पोस्ट, येवढा पगार. शिवाय, त्याच्या छंदावर, रोज नवनविन म्यूझिक इन्स्टूमेन्ट्स वर होणारा खर्च, सगळं तिच्याचमुळे तर होतय. स्वतःसाठी जग म्हणे"

तो त्याच्या संगीतात बुडुन गेलेला. आपल्याला जे आवडतं तेच आणि फक्त तेच म्युझिक करणार. त्याला बाजारात कींमत मिळो न मिळो. कुठलीही तडजोड करणारच नाही हा त्याचा हट्ट्.
"जेव्हा त्यांना कळेल माझी खरी किंमत तेव्हा बघ कसे येतील झक्कत !"

त्याच्या याच गुणाच कमालीचं कौतुक वाटलं होतं तिला ,जेव्हा ती रे ला पहिल्यांदा भेटली होती बार मध्ये.
ती तेव्हा नोकरी सांभाळुन मास्टर्स् ईन् मॅनेजमेन्ट् करत होती, मैत्रिणीबरोबर घर शेअर करत होती, शिवाय लहान बहीणीलाही शिक्षणासाठी मदत करत होती
आणि रे, एक बेधूंद , बेफ़िकिर जिवन जगत होता.
एकटाच रहायचा, शाळेत म्युझिक शिकवायचा तेही फ़क्त पोटापुरत कमवायला आणि ईतर वेळ आपल्याच जगात, संगीतात बुडलेला असायचा.
दोघांचीही पहील्या भेटीतच घट्ट् मैत्री झाली. रे च्या बरोबर तीही थोडी बेफिकीरीत जगायला शिकली. प्रथमच काही वेळ सगळं विसरुन आपल्या मनाप्रमाणे वागायला लागली आणि रे च्या प्रेमात स्वतःलाच हरवुन बसली.
मग दोघे एकत्र राहू लागले. तिला सहा आकडी पगराची नोकरी मिळाली , मग तिनेच रे ला सांगितलं,
"आता तु फक्त तुझ्या कलेकडे लक्ष दे, मला भरपुर पैसे मिळताहेत, आपल्या दोघांनाही खुप आहेत."

पुन्हा एकदा ,स्वतः खुप कष्ट करुन रे ला खुश ठेवण्यात ती गुंतून गेली. तिला त्यातच आनंद मिळायचा. खरतर तिचा मूळ स्वभावच तो होता.
रे सुद्धा आपल्या मूळ स्वभावाप्रमाणे आपल्या विश्वात गुंगून गेला. आपला संपुर्ण वेळ स्टुडीओमध्येच घालवयला लागला.
पण तीने जे त्याला दिले त्याची जाणीव मात्र त्याला होती. तोही प्रेम करत होता ना तिच्यावर.
दोघेही आपापल्या विश्वात आणि एकमेकांच्या प्रेमात अगदी मजेत जगत होते.
मग याच नात्याला एका सुंदर बंधनात बांधुन दोघांनीही आपल्या प्रेमाची जणु कबुलीच दिली जगाला!
केवळ तिच्याचमूळे आपल्याला जे हवं ते मोकळेपणाने करायची संधी मिळतेय, हे तो नेहमी बोलून दाखवायचा. पण एक दिवस त्यांच्या प्रयत्नांना यश जरुर मिळेल याची पूर्ण खात्रीच होती त्याला.
त्याच्या तिच्यावरच्या विश्वासाने तिला अधिकच उत्साह यायचा त्याच्यासाठी काहीही करयचा. मग त्याला यश मिळो न मिळो!

"मग झालंय काय अलिकडे ? काय बिनसलय?" या विचारांनी तिचं मन अधीकच उदास झालं.
लगेचच सगळ्ं आटोपुन् ती बाथरूमच्या बाहेर् आली, रे चे कपडे बेडवर तसेच पडले होते, ते बघुन आठ्या चढल्या तिच्या डोक्यावर!
समोरच लावलेला तिचा पजामा घालुन किचन मध्ये गेली. नेहमीप्रमणेच त्याने स्वतःचं सॅंडविच करुन घेतलं होतं, किचन मध्ये सगळा पसारा तसाच , वैतागून मग तीने आवरलं भरभर, स्वत्ःला दोन सॅंडविचेस केली, एक पॅक करुन फ्रिज मध्ये ठेवलं उद्याच्या लंच साठी आणि दुसरं घेवून टीवी समोर जाउन बसली.

बेसमेंट मधुन त्याच्या म्यूझिकचा आवाज येतच होता. पूर्वी ती जाऊन बसत असे ऐकत, पण हल्ली नाहीच वाटत जावसं. तरिही, तिचे कान ऐकतच होते आणि नकळत मन दादही देत होतं.
"खरंच, कुठल्या प्रोजेक्ट्साठी करतोय हा हे गाणं? छान आहे. ड्रम बिट्सच्या मस्त् रिथम बरोबर गिटारचा हा पिस अगदी छानच जुळून आलाय" जाऊन सांगायला काही हरकत नव्हती, पण नाहीच गेली ती.

ती जेव्हा कधी त्याला , तिच्या काही अचिव्हमेंन्ट्स बद्द्ल सांगे , की तो म्हणायचा,
"त्या कंपनीच्या फायद्यासाठी येवढी कशाला कष्ट् घेतेस? काय मिळतंय तुला? तो तुझा बॉस तुला उगीचच चढवून आपलाच फायदा करुन घेतोय. तु खुप टॅलेन्टेड आहेस. दुसरं काहीतरी स्वतःच असं कर"
"स्वतःचं कर म्हणे, याच नोकरीमुळे तुमचे हे सगळे प्रयोग चालु आहेत मिस्टर. मी हे करतेय आणि आणतेय पैसा म्हणुनच तर तू जगतोयेस बेफिकिर." तो नुसताच हसायचा. तीला ती तिच्या कर्तुत्वची पावतीच वाटायची.

पण हल्ली याचापण कंटाळा यायला लागला होता. काय हवयं तेच कळत नव्हतं.
तो अजुनही त्याच्या आयुष्याचं स्वप्न पूरं करायच्याच धुंदीत होता, सतत आपल्याच दुनियेत असायचा. तसा तिला काही मज्जाव नव्हता. पण आता तिलाही पूर्वीसारखा रस नव्हता राहीला. तेही त्याने अगदी सहज स्विकारलं होतं. ना कसली तक्रार ना रुसवा. संगीतातच सदानकदा रमलेला.
तीही रमलीच होती तिच्या करिअर करण्यात पण ती सगळं मिळाल्यासारखी "आता काय" असं म्हणत कंटाळली होती.
बरोबर चालता चालता, त्यांच्या वाटा कूठेतरी विभागल्या होत्या.

सहजच् तिची नजर बाहेर गेली, बाहेर अजूनही उजेड होता. खुप दिवसांनी, फिरायला जायचा विचार मनात आला आणि ती उठलीच पटकन.
वर जाऊन ट्रॅकसूट घालून आली आणि शूज घालतच होती तेव्हढ्यात, रे बेसमेंट्मधून वर आला.
"अरे हे काय, जिम मध्ये जातेयस?"
"याच्या लक्षातही नाहीये की मी याच्यावर रागावले आहे ते, जाउदे, आता हाच आलाय ना बोलायला" तिच्या मनात आलं.
"नाही , मी फक्त् बाहेर फेरफटका मारुन येते."
"चल, मी पण येतो. आज दिवसभर बाहेर बघीतलं सुद्धा नाही मी!" मनातून सुखावली ती.

मग ती दोघे खुप दिवसांनंतर, पुर्वी जायची तशीच , न ठरवताच त्याच जुन्या वाटेने चालू लागली.
त्या वाटेवर एक ट्रॅक बनवला होता, गर्द झाडी होती दोन्हीकडे, मधुनच एक छोटीशी पायवाट जायची. तीला खुप आवडायचं तिथे चालायला.
पक्षी किलबिलाट करत होते, झुळझूळ वारं वाहात होतं. नकळतच मन अगदी प्रसन्न झालं. चालता चालता सहजच त्याने तिचा हात धरला, अगदी पुर्वीसारखा,
आणि तिला वाटलं, "काहीच तर नाही बदलयय. उगीचच आपण मनात काहीतरी विचार आणुन उदास होतो, अजुनही याला आपली कीती गरज आहे, अजुनही आपणच याचा सहारा आहोत. छे, उगीचच रागावतो आपण."

"लेट्स हॅव कॉफी !" त्याच्या प्रश्नाने ती भानावर आली. रस्ता संपताच कॅफ़े होता. ती हो म्हणाली.

वाफाळलेल्या कॉफीचा एक मस्त घोट घेत तिने विचारलं "नविन अल्बमवर चाललय काम? छान वाटलं मगाचं गाणं"
"हो ग, अल्बम नविन आहे पण पॅरामाउन्ट म्युझिक साठी काढायचा आहे. गेल्याच आठवड्यात त्यांची ऑफर आलीय. या गाण्यानंतर कॉंट्रॅक्ट् साईन करणार आहेत"

तिचा तिच्या कानावर विश्वासच बसेना. ही येवढी मोठी बातमी, हा माणूस ईतक्या सहज काय सांगतोय? पॅरामाउन्ट म्युझिक चं कॉंट्रॅक्ट् म्हणजे काय साधी गोष्ट आहे?
अरे कमीत कमी फाईव मिलचं तरी असेल. हा खरचं सांगतोय की ... ती जवळजवळ किंचाळलीच ...
"ओह् माय् गॉड्, काय म्हणतोयस तु ? माझी चेष्टा तर नाही ना करत? अरे, आणि आज सांगतोस मला?"
"ओके, ओके....अगं, एकतर यात येवढं काय आहे? मी तर नेहमीच कॉन्फिडन्ट होतो की त्यांना आज ना उद्या माझी कींमत कळेल ते" तो त्याच्या नेहमीच्याच बेफिकिरीत.

तरिही, ती अजुनही धक्क्यातच् ... आनंद, आश्चर्य, त्याच्या उदासिनतेने झालेला हिरमोड ...अनेक भावनांनी भांबवून गेली.
मग, दोघेही चालत घरी आले, येताना त्याने तिला सगळा प्रोजेक्ट्चा प्लान सांगितला. खुप दिवसांनी तिने खुप रस घेउन सगळं ऐकलं.
घरी आल्याबरोबर तिने वाईन काढली आणि कितीतरी वेळ ती दोघे उद्याच्या स्वप्नातच हरवून गेले.

आणि खुप खुप सुन्या रात्रींनंतरची ती बेधुंद रात्र दोघांनाही पुन्हा जुन्या जगात घेउन गेली.
नेहमीप्रमाणेच , तो लहान बाळासारखा तृप्त झोपी गेला, आणि ती तशीच विचारात बुडुन गेली.

अचानक, तिला एक प्रकारची पोकळी जाणवायला लागली.
आता, रे ला तिच्या पैशाची गरजच नाही रहाणार. त्याला मिळतील त्या रकमेपुढे तिचा सो कॉल्ड् लट्ठ् पगार म्हणजे एक जोकच असेल.
त्याच्या मनातही हे असलं काही येणार नाही हे पक्कं ठाउक होतं तिला, पण तिच्याही नकळतच तिने तिचं अस्तित्वच तेवढ लहान करुन टाकलं होतं.
ती सगळे कष्ट करत होती कारण बिच्चारा रे स्ट्रगल् करत होता. ती आधार देत होती त्याला, सांभाळत होती. तिच्यामुळेच तर तो तरत होता.
आता काय राहीलं प्रयोजन तिच्या असण्याचं?
रे म्हणतो तसं स्वतःसाठी जगायचं. म्हणजे काय करायचं नक्की? आजपर्यन्त ती फक्त कुणाला ना कुणाला खुश करण्यासाठीच जगली होती. त्यातच आनंद मानत होती.
मग आता, कष्ट तरी कुणासाठी करायचे? ज्याच्यासाठी ती हे सगळं करत होती, जो पुर्णपणे तिच्यावर अवल्ंबुन होता, त्याने कीती सहज तिच्या पंखांखालून स्वतःला काढुन घेतलं?
अगदी काहीही गाजावाजा न करता. जणूकाही, त्याला त्या आधाराची गरजच कधी नव्हती. मग काय ती उगीचच त्या भ्रमात जगत होती?
त्याच्या यशाने तिला आनंद झाला नव्हता असंही नाही..."पण मग हे काय?.... ही बारीकशी कळ का येतेय? पोटात काहीतरी तुटल्यासारखं का वाटतंय?
पुन्हा तीच उदासी, पुन्हा तीच मनाची घालमेल... हवंय तरी काय आपल्याला...."

सकाळी, अलार्म झाला तेव्हा उठावसच वाटलं नाही तिला. एखाद्या स्पर्धेत हार झाल्यासारखी ती नुसतीच पडून राहीली...

निरभ्र

"पुजा,पुजा आहेस कुठे ?" धावत,धावत पुर्णिमा आणि पुनीत तिच्यासमोर येउन उभे राहीले. दोघांच्या हातात भरपूर shopping bags आणि चेहयावर ओसंडून चाललेला उत्साह.

"हे बघ, मी सकाळ्च्या विधींसाठी हा dress घेतलाय, अगदी TV मधल्या त्या serial च्या नायिकेसारखा आहे ना? आणि हा necklace बघ ना, हा ना मी खास, हळदीच्या कार्यक्रमाला माझ्या निळ्या dress वर घालायला आणला आहे. छान आहे ना गं, आणि हा चुडीदार मी reception ला घालणार..." पुर्णिमा ची बड्बड चालूच होती. पुनीत सुद्धा काही काही दाखवत होता उत्साहात. सर्व घर आंनदाने भरलं होतं. कारणच तसं होतं. पुजाचं लग्नं आता काही दिवसांवर आलं होतं.

आठ महिन्यापुर्वी , मीनाआत्याने अनिकेतचं स्थळ आणलं होतं. खरं म्हणजे, अनिकेतच्या आईने पुजाला मीनाआत्याकडे पाहीलं आणि तिथेच मीनाला सांगितलं
"आमच्या अनिसाठी ही मुलगी खुप आवडलीय मला, तुझं काय मत?"

मीनाच्या तर मनातलंच बोलल्या होत्या अनिकेतच्या आई. ती फक्त बोलायला घाबरत होती, कारण कुठे कारख्नानीसांचं एवढं श्रीमंत कुटुंब आणि कुठे आपण? पण अचलाबाई स्वतःच म्हणाल्या तेव्हा मात्र तीला खुप आनंद झाला.
कधी एकदा वहिनीला हे कळवते अस झालं तीला.

दहा वर्षांपुर्वी तीचा दादा अचानक गेला, त्यानंतर तीन मुलांना सांभाळत एकटाच संसार ओढत होती तीची वहीनी.मीना कधी जमेल तशी थोडी मदत करायची, पण तिच्याही मध्यमवर्गी संसारात ती कीतीशी मदत करणार?
दादा गेला तरीही वहीनीने तीला माहेरपणाला कधीही पारखं केलं नाही. आईकडे जावं त्या हक्काने ती वहीनीकडे जात असे. तिच्या नवयाला सुद्धा वहीनींबद्द्ल खुप आदर होता. मीनाने त्याच दिवशी वहीनीकडे जाऊन बातमी दिली.

सुधाचा विश्वासच बसेना. तशी पुजा कुणालाही आवडेल अशीच होती. तिच्या सौंदर्याची तर ख्याती होती गावात. तरीही खुप मनमिळावू आणि थोडीशी लाजाळुच होती ती, त्यामुळेही ती पट्कन कुणाच्याही मनात भरायची.
नियतीने सुधीरला तिच्यापासुन हिरावलं तेव्हा पुजा होती बाराची आणि धाकटी दोघं नऊ आणि सात. सुधीरच्या बँकेने तिला नोकरी दिली आणि तिने एकटीचा संसार सुरु केला. सोबतीला हवे तेव्हा तिचे दादा-वहीनी आणि मीना आणि तिचा नवरा होतेच. शिवाय तीची मुलंही खूप गुणी होती. पुजाचं लग्नं आज ना उद्या करायचच तर होतं. पण...

नंतर पहाण्याचा कार्यक्रम झाला. कारखानीस मंडळी खुपच खुश होती. मुलगी पसंत पडली सर्वांनाच. मग मुलीची पसंती विचारण्यात आली. सर्व घटना एवढया भराभर घडत होत्या की पुजाला काय होतय हेच कळेनासं झालं होतं.
नुकतच तिचं MSc चं वर्ष संपलं होतं आणि ती आता नोकरीच्याच शोधात होती. तिच्या लग्नाची काळजी आईला होतीच. अनिकेत तर खुपच देखणा होता आणि कारखानीसांच्या घरात न आवडण्यासारखं काहीच नव्हत.... प्रश्न होता फक्त...पण...पण तिने होकार दिला...तश्याच गोंधळलेल्या मनःस्थितीत.

मग सगळं कसं व्यवस्थीत पार पड्त गेलं. नवऱ्यामुलाकड्ची माणसं खुपच समजुतदार होती. तशीच हौशी सुद्धा. सुधाने आपल्या परिस्तीतीला जमेल तेवढ्या हौसेने साखरपूडयाचा कार्यक्रम केला. तोही त्या मंडळींनी गोड मानून घेतला. खुप कौतुक करत होते प्रत्येक गोष्टीचं. पुजा खरच खुप नशिबवान होती. कुणालाही हेवा वाटावा. सगळं कसं स्वप्नातल्यासारखं घडत होतं, पण पुजा दिसावी तितकी आनंदी दिसत नव्हती.खरं म्हणजे फारसं कुणाच्या लक्षातच आलं नाही,
एक सुधा सोडुन !!
पण सुधाने त्या गोष्टीकडे मुद्दामच लक्ष नाही दिलं. खरं तर ती पुजाशी जास्तं बोलायचं पण टाळत होती. एकदा का हे कार्य सुखरुप पार पडलं की ती मोठ्ठया जबाबदारीतून मोकळी होणार होती.

काही दिवस तो विषय टाळणं जमलं सुधाला, पण एक दिवस, पुजा आपणहूनच बोलायला आली सुधाशी. आता टाळणं शक्य नाही हे बघितल्यावर, पुजाला फारसं बोलु नं देता, तिला जवळ घेउन सुधा म्हणाली
"मला कळतय, काय चालालंय तुझ्या मनात, समजु शकते गं मी. पण माझं एक ऐकशील ? जी गोष्ट आपण दोघींनी ईतके वर्ष सगळ्यांपासून लपवून ठेवली आहे, ती आता कशाला काढायाची? शिवाय ते आता कुणालाही कळणारही नाही. का भरलेल्या जखमा ऊकरुन काढुन स्वताःलाच त्रास करुन घेतेस ? आणि जर का, हे लग्न त्या कारणाने मोडलं, तर तुझं आयुष्य नासेलंच पण तुझी भावंडही बिथरतील. समजतय ना मी काय म्हणतेय ते ?
तुमचे बाबा गेले त्यानंतर मोठ्या हिंमतीने काढलेत मी हे दिवस. तुझी पण मला खुप मदत झाली गं. एवढ्या लहान वयातही माझी मैत्रिण बनून राहीलीस आणि मला सावरलस तू. एवढा मोठा आघात सहन केला मी तो केवळ तुम्हा मुलांकडे बघुनच. आता जर का हे सगळं विस्कटून गेलं तर कशाच्या आधारावर जगू आपण ? समजून घे मला माझ्या बाळा. मलाही कुणाला फसवायचं नाहीय पण, जी गोष्ट कधी कळणंच शक्य नाही कुणाला ती काढावीच का? तुझ्या आयुष्यात जे घडलं तो केवळ एक अपघात होता. विसरणं कठीण आहे पण विसरायला हवं. असं समज आपल्या बाबतीत दैवाने जो अन्याय केलाय त्याची भरपाई म्हणूनच अनिकेतसारखा जोडीदार आणि कारखानीसांसारखं घर मिळतय तुला"

मग ती आईच्या कुशीत शिरुन खुप रडली आणि दोघी मायलेकी एकमेकींचं सांत्वन करत बराच वेळ तिथेच बसुन रहिल्या.

साखरपूड्यानंतर अनिकेत तीला रोज फोन करु लागला, एक दोन दिवसांनी संध्याकाळचं तिला भेटायलाही येत होता. सुरवातीचा संकोच जाउन आता ती दोघे मोकळेपणाने बोलत होते. तो तिची थट्टा पण खूप करायचा. मग तीही खोटं खोटं रुसुन त्याला सतवायची.

अनिकेत जीजूंवर तिची भावंडही खुश होती. तो पुनीतबरोबर क्रिकेट्च्या मॅचेस बघायचा मग खुप वादावादी चालायची आणि पुर्णिमा तर त्याच्याबरोबर सर्व TV कलाकारांना भेटून खुपच आनंदात होती.
पुजाला कधी कधी वाटायचं, पुर्णिमा, पुनीतला बाबांचा सहवास फारसा मिळालाच नाही, अनिकेत बरोबर ते दोघे तो हरवलेला आनंद शोधताहेत. अनिकेत सुद्धा त्यांचे सगळे लाड पुरवायचा. सुधाला खुप कौतुक वाटायचं याचं.
अनिकेतची मोठी बहीण लग्नानंतर परदेशात स्थायिक झाली होती त्यामुळे अनिकेतही तसा एकटाच वाढला, त्यामुळे तोही पुजाच्या भावंडांबरोबर रमायचा.

आनिकेतचे मम्मी,पप्पा तर खुपच मोकळ्या स्वभावाचे होते. तेही वारंवार सुधाची, पुजाची चौकशी करायचे. पुजाला काही ना काही कारणांनी घरी बोलवून तिचं खुप कौतुक करायचे. सर्व नातेवाईकांना तीची अभिमानाने ओळख करुन द्यायचे. तिने केलेल्या छोट्या छोट्या गोष्टींचं सुद्धा ईतकं कौतुक व्हायचं की पुजा अगदी लाजुन जायची. आणि मग अनिकेतला ती खुपच आवडायची.

असेच दिवस चालले होते. त्या विषयावर ती पुन्हा आईशी कधी बोलली नाही. ते सगळं विसरुन अनिकेत बरोबर नव्याने जिवन जगण्यासाठी ती उत्सुक होती. त्याचं तिच्यावर खूप प्रेम आहे हे तर तिला दिसतच होतं. ती खरच भाग्यवान होती. तरिही ती कधी कधी खूप धास्तवायची. तीला कसलीतरी खूप भिती वाटायची. लग्नाचे दिवस जसजसे जवळ यायला लागले तसे तीची भिती वाढायला लागली.
केळवणं सुरु झाली,मैत्रिणि तिची खुप थट्टा करु लागल्या. वरुन कितीही दाखवलं तरी ती मनातून खुपच धास्तावली होती.

एके दिवशी अनिकेतबरोबर ती त्यांच्या आवडत्या जागी, समुद्रकीनारी बसली होती. अनिकेतने तिचा हात हातात धरला होता आणि ती दोघेही मावळत्या सुर्याकडे पहात होती, निशःब्द.
त्या क्षणी तीला जाणवलं, की याने कीती विश्वासाने हातात घेतलाय आपला हात? याच्या स्पर्शात कीती पावित्र्य आहे. गेल्या सात, आठ महिन्यात कित्येक वेळा आपण दोघे एकटे असू पण याने चुकनही आपल्याला त्या अर्थाने कधी स्पर्श केला नाही. आपला संयम याने कधीही ढळू दिला नाही. त्याच्या प्रेमात कीती आदर होता? या विचाराने ती एकदम दचकलीच. मनात आत आत लपवून ठेवलेली भिती उसळून वर आली.

काय होतय कळायच्या आतच पुजा रडायलाच लागली. बावरलेला अनिकेत तीला कुशीत घेऊन समजाऊ लागला. मग तो तिला हळूच गाडीन घेउन आला, तिला पाणी देउन हळुच थोपटुन म्हणाला "ए, वेडाबाई, आईचं घर सोडायचं म्हणून आत्ताच रडतेस काय? आणि दूर कुठे जाणार आहेस ? गावातच तर आहोत. रोज भेटु शकशील आईला. हो की नाही ? तुला काळजी वाटतेय का, पुनीतचं शिक्षण, पुर्णिमाचं लग्नं सगळं कसं होईल ? अगं ती आता आपली जबाबदारी नाही का? मुलं मोठी झाली की आई-वडीलांना मदत करतातच. आणि लग्नानंतर तु जशी मम्मी-पप्पांची मुलगी तसाच मी सुद्धा तुझ्या आईचा मुलगाच नाही का? मग रड्तेस काय अशी ? चल, वेडे, पुस डोळे !!"

तीने भरलेल्या डोळ्यांनी अनिकेतकडे पाहीलं.कीती काळजी होती त्याच्या नजरेत. तिला दुःखी पाहुन तो कीती घाबरला होता. आणि त्याच क्षणी तिने निर्णय घेतला.

दुसऱ्या दिवशी अनिकेत आणि मम्मी-पप्पा तिला गावाबाहेरच्या फॅक्टरीत स्टाफची ओळख करुन द्यायला नेणार होते. सकळीच गाडी येणार होती.

रात्री जेवणाच्या टेबलवर सर्वांच्या तोंडी लग्नाचाच विषय होता. बेळगावहून मामा-मामी आले होते. मीनाआत्या आणि तिची मुलं होती. आईची खास मैत्रिण सीमामावशी होती. सगळे खुप आनंदात होते. आईला तर ती कित्येक वर्षांनी एवढी आनंदी बघत होती. बाबा गेल्यानंतर प्रथमच ती ईतकी सुन्दर दिसत होती. मुलीच्या येणाऱ्या सुखाचं तेज तिच्या चेहऱ्यावर दिसत होतं, मुळातच सुंदर असलेलं तीचं रुप आणखीनच उजळलं होतं. पुजा बराच वेळ आईकडे बघत राहीली. सीमामावशीबरोबर लग्नाच्या दिवशीचा प्रोग्राम ठरवण्यात गुंग झाली होती ती.

सकाळी लवकर उठायचं निमित्त करुन पुजा त्या गऱ्हाड्यातून बाहेर पडली आणि आपल्या खोलीत आली. टेबललॅम्प लावून ती लिहायला लागली.

"अनिकेत ,
प्रिय लिहिलं नाही, तो अधिकार मला नाही. मी असं का म्हणतेय ते तुला हे पत्र वाचून कळेल.
आपण गेले आठ महिने एकमेकांना ओळखतो ,आपल्या लग्नाची तयारी जोरदार चालू आहे. तुझ्या डोळ्यांत मी अपार प्रेम पाहीलय. सगळ कसं अगदी आदर्श आहे. पण जसं दिसतय तसं सगळं नाहीय. मी, जीला तु तुझी जीवनसंगिनी निवडलस, तुझ्या आई-वडिलांनी आपली भावी सुन म्हणुन पसंत केलं ती मी तुमच्या लायक नाही.

अनिकेत, मी कुमारिका नाही.

हो, तुला धक्का बसला असेल. हे मी तुझ्यापासून लपवायला नको होतं. पण माझी हिंम्मतच नाही कधी. मी तुम्हा सर्वांची खूप अपराधी आहे.
त्या गोष्टीची आठवणदेखील मला विलक्षण वेदना देते , पण आज मी तुला माझ्या आयुष्यातल्या अतिशय घ्रुणादायक प्रसंगाबद्दल सांगणार आहे.
मी तेव्हा सोळा वर्षांची होते,आई आणि आम्ही भांवंड कोकणात आज्जीकडे रहायला गेलो होतो.आईची रजा संपली म्हणून आई पुर्णिमा,पुनीत ला घेउन परत गेली आणि मी अजुन थोडे दिवस आजीकडे राहीले. मी परत यायच्या आद्ल्याच दिवशी , आजीने मला न्हाणीवरुन धुवायचे कपडे आणायला पाठवले आणि तिथे गावातल्या खोताचा उनाड मुलगा टपून बसलेला होता.बेसावध क्षणी त्याने मला पकडून....मी खूप झगडले , पण काहीही नाही करु शकले.
उध्व्स्त मनाने परत आले. आई सुद्धा खुप दुःखी झाली. दोघींनी हे दुःख गिळायचं ठरवलं. खुप खुप कठिण होतं, पण शेवटी सर्वांवर काळ हेच औषध. हळूहळू आम्ही सावरलो. पण मनावरच्या त्या जखमा कधीच भरल्या नाहीत. आईला त्रास नको म्हणुन मी सगळं विसरल्याचं दाखवू लागले.
पण तु मला जो सन्मान दिलास आणि माझ्यावर प्रेमाची एवढी उधळण केलीस,
तेव्हा मी माझ्या मनाला नाही फसवू शकले,
मी तुला, तुझ्या मम्मी-पप्पांना नाही फसवू शकत.मला माफ़ करा.
मी तुमच्या पवित्र घरात येण्यास लायक नाही.
-- पुजा.

पत्र लिहून पुजा पलंगावर पडली.मनात विचारंचं काहूर माजलं होतं. एकीकडे खुप मोकळं वाटत होतं आणि त्याच वेळी उदास वाटत होतं. ती विचार करत राहीली "अनिकेतवर आपण एवढ प्रेम कधी करायला लागलो हेच कळलं नाही. आता त्याच्याशिवाय जगणं किती कठीण जाईल". आपल्याच विचारांशी झुंजत ती कधितरी झोपी गेली.

सकळी सुधा तिला उठवत होती "पुजा, अग उठ, त्यांची गाडी यायची आहे ना आज? लवकर तयार हो. पुर्णिमाने खास तुझ्यासाठी ती लेमन कलरची साडी ईस्त्री करुन ठेवलीय झोपण्यापुर्वी. म्हणत होती, पुजाला काही कळत नाही कधी कुठचे कपडे घालायचे ते. आज मालकीण म्हणून जाणार आहेस फॅक्टरीत. अनिकेतच्या आई कश्या असतात टापटीप. तुलाही शीकायला पाहीजे बाई आता हे सगळं." आईचा उत्साह अगदी ऊतु चालला होता.
क्षणभर तीच्या मनात आपण करतोय ते बरोबर आहे का , असा विचार डोकावुन गेला.
पण मग तीने वेळ न दवडता, तयारी सुरु केली. मनात उगीचच काही विचार येऊ नयेत म्हणून तोंडाने काहीतरी गुणगुणत राहीली. सुधा तिच्याकडे कौतुकाने बघत नाश्त्याची तयारी करायला गेली.

ड्राय्व्हर आल्याची वर्दी देत पुनीत तिच्याकडे आला तेव्हा ती हातात लिफाफा घेऊन तयारच होती. "आई , मी येते गं" असं म्हणत ती गाडीत जाऊन बसली. ड्रायव्हरने गाडी वळणावर नेताच, ती पटकन म्हणाली "ईथेच थांबवा" बुचकळ्यात पडलेला ड्रायव्हर तिच्याकडे पहात म्हणाला "पन दादांनी बंगल्याकडं आनायला सांगितली हाय गाडी. तिथनच जानार हायेत फ़ॅक्टरीत" तशी ती म्हणाली "हो, ठाऊक आहे मला, पण मला इथे एक काम आहे, मी ते आटोपून येतेच. तु हे पत्र नेऊन दे त्यांना, जा तू" तिच्याकडे विचित्र नजरेने पहात जरा नाराजीनेच त्याने तिला उतरवले आणि तो गेला.

तिथेच थोडं थांबुन मग ती चालत घरी आली. नशिब, तिला आत येताना कुणी पाहिलं नाही. ती तशीच आतल्या खोलीत जाऊन पडून राहीली. खूप रडू येइल असं वाटत होतं, पण आवंढा गळ्यातच येउन थांबला होता.
सगळं संपलं होतं.

काही वेळ ती तशीच पडून राहीली. आई, मामी, आत्या, सीमामावशी सगळ्या गच्चीवर पापड, फेण्या वाळत घालण्यात गुंग होत्या. ती हळूच खिडकिशी आली आणि आश्चर्याने पहातच राहीली. समोर गाडीतून अनिकेत आणि त्याचे मम्मी-पप्पा उतरत होते. ड्रायव्हरने आपला निरोप देण्यात काही चुक केल्यामुळे हे आपाल्याला इथे न्यायला आले की काय ?
काहीच न सुचून ती बाहेर आली.

तिच्याकडे पहात , अनिकेतच्या आई म्हणाल्या
"ईतकं लहान केलंस आम्हाला मुली तू?"
गोंधळ्लेल्या चेहऱ्याने ती बघतच राहीली. तेव्हा तिला जवळ घेत त्या बोलू लागल्या "अग, तु अपवित्र कशी? जीचं मन इतकं निर्मळ , ती अपवित्र ? आमची सुन , आमची मुलगी आणि अपवित्र ? अगं, इतके महीने बघतोय तुला आम्ही, तुझ्यासारखी गुणवान जोडीदार माझ्या मुलाला लाभल्याबद्द्ल रोज आभार मानते मी सिद्द्गिविनायकाचे.

अगं ज्या नरधामाने ह्या कोवळ्या निष्पाप जिवाचा छळ केला तो राजरोस फिरतोय समाजात आणि तू , तूझा काहीही दोष नसताना हे ओझं वागवतेयस मनावर ? तुला वाटलं की केवळ तुझं शरीराला कुणाचा स्पर्श झाला म्हणून तू अपवित्र झालीस ? त्याच्या हाताने या शरीराला स्पर्श केला असेल पण तुझ्या गंगेसारख्या पवित्र आत्म्याला कुठे विटाळू शकला तो? मी, माझ्या कुटुंबाने , माझ्या अनीने तुझ्यातल्या गुणांना पसंत केलय पोरी. तुझा अनिकेत तुझ्यावर प्रेम करतो , तु आवड्तेस त्याला, तु जशी आहेस तशी"
ती अनिकेतच्या आईच्या कुशीत शिरुन फ़क्त रडत राहीली.
कित्येक वर्ष मनावर असलेलं मळभ निघून जात होतं. धो धो पावासानंतर आकाश निरभ्र होतं तसं वाटत राहीलं.
पाठीवरुन फिरणारा पप्पांचा हात आणि हळूच तिच्या डोक्यावर ठेवलेला अनिकेतचा, तिच्या अनिकेतचा, हात तिला अधिकच हळवं करत होता.

बोलण्याच्या आवाजाने घरातले सगळेच खाली आले होते आणि काहीही उलगडा न होऊन आ वासून समोरचे द्रुष्य फक्त बघत होते. समजलं होतं ते फक्त सुधाला. ती सगळं कळून चूकली की आपण ही गोष्ट या देवमाणसांपासून लपवून किती मोठी चूक करत होतो.
धक्क्याने तोल जाऊन ती पडणारच होती तेवढ्यात अनिकेतने तिला सावरले आणि तिने त्याच्या छातीवर डोकं ठेऊन आपल्या अश्रूंना वाट करुन दिली.

शोध सुखाचा...

सुख म्हणजे नक्की काय हो ? तुम्ही म्हणाल , हीला काय झालं अचानक. एवढा गहन प्रश्न का विचारते आहे ?
नाही , त्याचं काय झालं, कि आत्ता या क्षणी मला काम करायचा अतिशय कंटाळा आला आहे. थाळीत भरपूर काम आहे [in my plate चं शब्दशः भाषांतर] त्यामुळे कायद्याने time-pass करु नाही शकत. येवढ्यातच सर्व servers धडधड खाली पडायला लागले आहेत [down हो] आणि network team ची पळापळ चालू आहे, त्यामुळे अशी न मागताच अचानक सुट्टी मिळाली याचा मला खुप आनंद झालाय.
बाकीचेही माझ्यासारखेच,अगदी असा काय चेहरा केला आहे एकेकाने,की जणू कीत्ती महत्वाची कामं करायची राहीली. असे गंभीर चेहरे करुन हळूच caffe च्या दिशेने सटकताहेत. तशी ही सुट्टी काही मिनिटांचीच,पण त्याच्यातही सुख आहे ना?

कालंच, गेले दोन महिने वाचत होते ते "Shantaram" वाचून संपलं, BTW, त्याविषयी लिहेन एकदा. तर चांगलं काही वाचलं की आनंद होतो की नाही ? त्यातून "Shantaram" मध्ये लेखक Gregory Devid Robert ने माझ्या लाडक्या मुबंईचं इतकं सुरेख वर्णन केलय, अरे हो एकदा मला मुबंई बद्दलही लिहायचं आहे.

आता माझा प्रिया काही दिवसांकरता परदेशी गेलाय, त्यामुळे मन थोडं उदास आहेच, पण तेव्हाच अचानक , ipod वर संदीप खरेचं "कसे सरतील सये,माझ्याविना दिस तुझे,सरताना आणि सांग सलतील ना?" लागलं आणि त्याही मनःस्थितीत ओठांवर हसु आलं. सुख म्हणजे दुसरं काय हो ? कुणावर आपण आणि आपल्यावर कुणी जीव तोडून प्रेम करतो,यातच कीती सुख आहे.

गेल्याच आठवड्यात ऐन office च्या दिवशी ,भुरुभुरु पावसात , central park मध्ये त्याच्याबरोबर हातात हात घालून फिरण्यातलं सुख काही औरच !!!

एखाद्या खास दिवशी मनापासून केलेला खास स्वयंपाक खूप छान झाला,आणि सर्व अगदी पोटभर जेवले की कीती आनंद होतो ?
किंवा, आईची खुप आठवण येत असताना ,तिच्याशी फोनवर बोलूनही समधान झालं नसताना, तिनेच पुर्वी लिहिलेलं पत्र अचानक पर्सच्या तळाला हाती लागतं तेव्हा तर डोळे आनंदाने भरुन येतात.

office च्या वाटेवर गाडीत पु.लं.ची बटाट्याची चाळ ,अंतु बर्वा, नारायण नाहीतर हरीतात्या यांची मजेशीर साथ आणि घरी आल्यावर,अनवाणी पायांनी फिरत असताना हातात वाफाळलेल्या चहाचा कप आणि एकाच वेळी दोन्ही सुपूत्रांचे चाललेले "शाळापूराण" , सुख म्हणजे दुसरं काय ?

अचानक फोन वाजतो आणि पलीकडून भारततून अचानक आलेल्या जुन्या मित्राचा आवाज आणि तो/ती आत्ता आपल्याला भेटू शकते ही बातमी , याहून वेगळे काय असते हो सुख ?

एखादा छानसा सिनेमा पाहीला किंवा मन गुंगवून टाकेल असा संगीताचा कार्यक्रम झाला की वाटतं त्याच धूंदीत रहावं.

मुबंईच्या सुट्टीत ,धो धो पावसात मरीन ड्राईव्ह वरुन चालताना उसळलेल्या समुद्राच्या लाटा अंगावर घेताना तर मन अगदी मोरासारखं नाचू लागतं.मला तर त्यावेळी वाटतं तो माझा लाडका समुद्र मला जवळ घेऊन म्हणतोय "किती दिवसांनी आलीस? कशी आहेस? आमची आठवण येते की नाही?" त्या क्षणी जे सुख मिळतं त्याची तुलना तुमच्या हवाईच्या vacation शी कशी होईल?

आमच्या मुबंईच्या पावसाला कुणी काहीही म्हणो, पण जून मधल्या पहिल्या पावसात गच्चीवर जाऊन, देह्भान विसरुन ओलंचिंब व्हायचं सुख कधी अनुभवलंय तुम्ही?

आणि इथला हिवाळा ?
तो आकशातून पडणारा कापूस ? कित्ती सुरेख दिसतो snow पडत असताना? जेव्हा भरपुर बर्फ पडलेला असतो तेव्हा कधी मध्यरात्री उठून पाहीलयं ? असं वाटतं आकाशात असंख्य चंद्र आहेत आणि ही धरा आपाल्या चांद्ण्याने भरुन टाकताहेत. अश्यावेळी मला कुसुमग्रजांचं प्रुथ्वीचे प्रेमगीत आठवते.

सुर्याची प्रेमयाचना करताना प्रुथ्वी म्हणते,
तुवा सांडलेले कुठे अंतराळात
वेचूनिया दिव्य तेजःकण
मला मोहवाया बघे हा सूधांशू
तपाचार स्वीकारुनी दारुण....

बर्फ पडून गेल्यानंतर सुर्यदेव आले की चमकणारी झाडे पाहिली आहेत ? वितळलेल्या बर्फाने झालेला काचेचा रस्ता पाहीला आहे, हे नेत्रसुख जितकं ह्र्दयात साठावून ठेवावं तेवढं थोड्च.

सहा महीन्याच्या कडाक्याच्या थंडीनंतर,अजूनही भकास असलेल्या बागेत,हळूच लाजत लाजत उमलणारे Tulips पहाताना मन आनंदाने भरुन येतच ना ?

थोड्क्यात काय,सुख,आनंद प्रत्येक क्षणात लपलेला असतो, पण मग तरिही का आपण एवढा जीवचा आटापिटा करतो सुखाच्या शोधासाठी ? कबूल आहे की paycheck मिळाल्याचं सुखही असतच. फरक एवढाच की, ते धड्पड करुन मिळवायला लागतं आणि ती करत असताना आपण आजूबाजूचे छोटे छोटे सुखाचे क्षण हरवून बसतो. हो की नाही ?

तो लाल sticker

ok. आज लिहूया blog. म्हणजे , लिहिण्यासरखं काही विशेष घडलं वगैरे नाहीये, तरीही!! आता तुम्हीच सांगा , माझ्या साध्याश्या आयुष्यात काय घडणार?
नाही म्हणायला, आजची वेगळी घटना येवढीच की, गाडी inspection ला fail झाली आणि आता emergency break fix करुन ती पुन्हा inspection ला न्यायला हवी आहे.
माझ्या आयूष्यात तेवढच जरा thrill !! आता माझ्या गाडीवर Rejected असा लाल रंगाचा sticker आहे आणि त्यामुळे गाडी चालवताना मला रस्त्यवरचे सर्व पोलिस माझ्या गाडीकडेच बघत आहेत आणि मी एखाद्या सरावलेल्या criminal सारखी त्यांच्या नजरेतून बचाव करत माझी गाडी पळवते आहे असं वाटतय.

आपल्या साध्या सरळ आयुष्यात यापेक्षा थरारक असं काही नाही बूवा घडत.मला जाम हेवा वाटतो त्या माणसांचा ज्यांच्या जिवनात सतत काही ना काही आपलं विषेश घडत असतं.
म्हणजे , प्रेमात पडतात आणि मग बाहेरही पडतात, म्हणजे मग , ह्रदयभंगाच्या वगैरे गोष्टी सांगतात.
आम्ही प्रेमात पडलो आणि बाहेर वगैरे पड्ण्यापूर्विच लग्नाताच पडलो. आता, आई-वडीलांनी विरोध बिरोध केला असता तरिही थोडं thrill वाटलं असतं, पण कसंच काय, त्यांनीही अगदी हसत हसत परवानगी दिली. कदाचित स्थळं बघायची पायपीट वाचली याचाच त्यांना जास्ती आनंद झाला असावा.....anyway !!! नशिब आमचं.
तर चित्त्तथरारक प्रेमकथा वगैरे होण्याचा chance तसा हूकला.

झालच तर , लोकांच्या शेजारी अगदी कजाग माणसं रहातात, त्यांचे रोज काही ना काही किस्से असतात. आमच्या आजूबाजूला सर्वजण साबरमती आश्रमाची life membership घेतल्यासारखे वागतात.आणि चूकून माकून राहीलेले american आहेत , त्यांना बापडयांना पहिली बायको/नवरा , दुसरीच्या पहिल्या लग्नाची मुले, पहिल्या बायकोचा दूसरा नवरा इत्यादी इत्यादी भानगडींमधून माझ्याशी hi/hello करण्यापलिकडे फारसा वेळ नसतो. तर ते असो.

नाहीतर काही महाभाग दर weekend ला कसल्या ना कसल्या तरी adventure ला जातात, skiing, camping, rafting ... हे नाही तर ते ... असोत बापडे. आमच्यासाठी weekend ला संपूर्ण आठवड्याचं घरकाम संपवण्याचं एक मोठं challange असतं [अर्थात, हे माझ्या आळशीपणावर पांघरूण घालायला दिलेलं निमित्त आहे , हे तूम्ही चतुर लोकांनी ओळखलच असेल]

तेव्हा खरं म्हणजे, या गाडीवरच्या लाल sticker ने मी तर खुपच excite झालेय. आता, गाडी repair करुन Passed चा sticker लागेपर्यंत मी , माझ्या सात पिढ्या Toni Soprano च्या घरी driving करत होत्या अश्या अविर्भावात , पोलिसांच्या नजरेतून बचाव करत चालवणार. आणि त्यातून जर का मामाने पकडलंच तर, तो किस्सा मला पुढ्चे पाच-सहा महीने तरी पार्ट्य़ामध्ये सांगयला पूरेलच की........

खेळ

अजूनही सापडलंच नाही
अजूनही मन काहीतरी शोधतच आहे

या वाटेवर निघाले जेव्हा
समोरच तर दिसत होतं

वाटल थोडसं धावावं लागेल
थोडसं पळावं लागेल
पण शेवटी मिळेलच की ...
समोरच तर आहे...

कोण जाणे किती दिवस झाले ....
सर्व काही मिळुनही,
ते एक स्वप्न पुरं ह्वायचं रहिलच कि....
आणि ते मला खुणावत आहे..... अजूनही.....

काही काही स्वप्नं अशीच असतात
त्यांचा पाठलाग करण्यातच मजा असते
ती जर का पुरी झाली तर सगळी जादुच
संपून जाते...

असंच हे माझं जादुभरलं स्वप्नं
आमचा हा खेळ चालुच राहणार .... अखेरपर्यन्त